Rudavia nie zaczęła się od pomysłu na biznes.
Zaczęła się od potrzeby ciszy.
Na rodzinnej ziemi, pośród łąk, mokradeł i drzew, tworzę miejsce, w którym można na chwilę zniknąć ze świata. Bez pośpiechu. Bez nadmiaru bodźców. Bez konieczności bycia stale dostępnym.
To miejsce znam od dziecka.
W tym samym bagnie, które dziś jest częścią krajobrazu Rudavii, jako dzieci brodziliśmy po kolana w błocie i kąpaliśmy się w rzęsie, śmiejąc się tak głośno, jak tylko potrafią dzieci. Mój dziadek kopał tutaj torf na opał. Ziemia, która dziś daje mi spokój, przez pokolenia była po prostu częścią życia mojej rodziny.
Dopiero po latach zrozumiałam, jak bardzo jest mi potrzebna.
Po czasie spędzonym w mieście, wśród terminów, obowiązków, telefonów i nieustannego „trzeba”, odkryłam, że właśnie tutaj czuję coś, czego trudno mi znaleźć gdzie indziej — absolutne poczucie bezpieczeństwa.
Nie dlatego, że wszystko jest uporządkowane.
Właśnie dlatego, że nie jest.
Przyroda ma tu własny rytm. Łąka zarasta, mgła zatrzymuje się nad wodą, drzewa osłaniają polany, a wieczorem naprawdę robi się ciemno i cicho.
Rudavia wyrasta również z historii mojej mamy.
W 1984 roku, dzięki swojej niezwykłej pasji ogrodniczej, jako pierwsza i jedyna w regionie zaprezentowała gminę Ciechocin w ogólnopolskim programie TVP1. Jej ogród nie był dla niej jedynie miejscem uprawy warzyw i kwiatów. Już wtedy żyła w sposób, który dzisiaj nazwalibyśmy świadomym i ekologicznym — kompostowała, wykorzystywała naturalne rozwiązania, dbała o ziemię i o to, co trafia na rodzinny stół.
Na długo przed tym, zanim stało się to modne.
Dziś zataczam koło.
Wracam na te same cztery hektary i łączę to, co dostałam od poprzednich pokoleń: dziecięcą swobodę, szacunek dziadka do tej ziemi i miłość mamy do natury.
Z tego powstaje Rudavia.
Nie hotel.
Nie gospodarstwo agroturystyczne.
Nie kolejna atrakcja na weekend.
Samotnia.
Miejsce dla ludzi, którzy nie potrzebują więcej. Potrzebują mniej.
Mniej hałasu.
Mniej informacji.
Mniej oczekiwań.
Mniej świata.
Tutaj luksusem nie jest marmur ani perfekcyjnie zaplanowany harmonogram dnia.
Luksusem jest cisza.
Prywatność.
Przestrzeń.
I święty spokój.
